“Onlar Nasıl Bu Kadar Başarılı Oluyor?” Sendromu

Yorumlar

“ “Onlar Nasıl Bu Kadar Başarılı Oluyor?” Sendromu” için bir cevap

1. 

   31/05/2025

   Kalem İzi

   Benim Akşam Rutinim. (Ne önerirsin Doktor?)

   Saat kaç bilmiyorum.
   Zaman mefhumunu yitirdim.
   Çünkü evdeki duvar saati bana dik dik bakıyor ama tık tık etmiyor.
   İsyandayım. Saat bile bana trip atıyor.

   Yemek yapmaya kalktım.
   Fırını açtım, içinden ses geldi:
   “Sen daha kendini ısıtamamışsın, beni niye zorluyorsun?”
   Kapağını kapattım, özür diledim.

   Sonra tost makinesine döndüm.
   Ekmek arası boşluk yapacağım.
   Malzeme yok, sadece umut var.
   Ama umut biraz bayat.

   Balkona çıktım. Gökyüzüne baktım.
   Yıldızlar bana yanıt vermiyor.
   Bir tanesine dilek tuttum,
   Pat diye söndü.
   Resmen kozmik red yedim.

   İçeri döndüm, salonda koltuğa çökmedim, koltuk bana çöktü.
   Aramızda artık açık ilişki var.
   Ben gitmek istiyorum, o “yatarak çözebiliriz” diyor.

   Telefonum çaldı — zannettim.
   Meğer buzdolabının motoruymuş.
   Yani hayal kırıklığına bile umutla yaklaşıyorum.

   Ayna karşısına geçtim.
   Yansıma bana döndü ve dedi ki:
   “Sen yine sosyal medyada başkalarının ‘lattesine tarçın şekli vermesi’yle kendini sorguladın değil mi?”
   Sustum. Çünkü evet.

   Derin bir nefes aldım, meditasyon yapayım dedim.
   Ama iç sesim:
   “Ne yapıyorsun? Ben henüz travmalarımı işlemedim.”
   Yarım kalmış bir huzurla battaniyenin altına girdim.

   Sonuç?
   Duygusal olarak: haşlanmış makarna.
   Mekânsal olarak: kanepeyle kaynaşmış bir organizma.
   Ruhsal olarak: Ay’a seslenip dönüş bekleyen radyo frekansı.

   Ama hâlâ buradayım.
   Ve bu gece de
   Dünyayı değiştirmedim ama
   En azından tost makinesine karşı savaşı kaybetmedim.

   BeğenBeğen

   Cevapla