Gün içinde kaç kez sinirleniyoruz, farkında mısın?
Market poşetinin yırtılmasına, asansörün gelmemesine, biri “tam senin önüne” geçince bozulan sıraya…
O kadar çok küçük şeye kızıyoruz ki, sanki sinirlenmek içten içe yeni meditasyonumuz oldu.
Ama durup sorsak kendimize: “Gerçekten bu kadar öfkelenecek ne var?”
İşte orası biraz karışık.
Çünkü bazen sinirlendiğimiz şey, sadece o anki durum değil.
Bazen, sabah geç kaldığımız işe aslında içten içe hiç gitmek istemediğimiz için gerginizdir.
Bazen mesajımıza cevap gelmedi diye üzülmeyiz; cevap bekliyor olmak zaten yeterince can sıkıcıdır.
Ama biz, bu duyguların üstüne bir “of ya!” serpiştiririz ve yola devam ederiz.
Küçük öfkeler, içimizde taşıdığımız büyük sessizlikleri bastırmak için kullandığımız pratik kılıflardır.
Çünkü kimse sabah “Ben bu hayatı gerçekten seviyor muyum?” diye uyanmak istemez.
Ama yere düşen çatal yüzünden deliye dönmek… işte o, çok daha kolaydır.
Zihnimizdeki bu minik yangınlar aslında içten içe şunu haykırır:
“Ben burada olmak istemiyorum ama nerede olmak istediğimi de bilmiyorum.”
Ve biz, bunu bastırmak için prizdeki şarj aletine bile trip atar hale geliriz.
🔍 Peki ya Sonuç?
Belki de mesele, kabaran fatura değil.
Belki de mesele, kendimizle yıllardır konuşmayı ertelediğimiz konular.
Biz hâlâ “neden herkes bu kadar sinir bozucu?” diye sorarken,
asıl soru göz kırpıyor bir köşeden:
“Sen gerçekten ne istiyorsun?”
Küçük öfkelere sığınırken, büyük cevapları hep erteliyoruz.
Ama ertelediğimiz her soru, bir sonraki öfkeye gizlice ekleniyor.
✨ Ve Bir Alıntı:
“İnsanın en büyük savaşı, dış dünyayla değil, kendi içinde görmezden geldikleriyle olur.”
— Carl Jung
Mindora's Blog 