Candide, Voltaire’in kör iyimserliği sorguladığı kısa ama etkisi büyük bir romandır.
Başkahraman Candide, hocası Pangloss’tan “Bu dünya mümkün olan en iyi dünyadır” düşüncesini öğrenerek büyür. Ancak hayat, ona bunun tam tersini tekrar tekrar gösterir.
Savaşlar, doğal afetler, hastalıklar, adaletsizlikler ve kayıplar…
Candide ne kadar iyimser kalmaya çalışsa da yaşadıkları, bu felsefenin gerçeklikle uyuşmadığını ortaya koyar.
Romanın sonunda Voltaire, büyük teorilerden çok eyleme işaret eder:
“Bahçemizi ekip biçmeliyiz.”
Yani:
Dünyayı olduğu gibi kabullenmek yerine Hayatımızdan sorumluluk almak, Çalışmak, üretmek ve somut fayda yaratmak gerekir…
Birçoğumuz büyürken “duygularını belli etme”, “sert ol”, “kimseye güvenme” gibi cümlelerle karşılaştık.
Sanki güçlü olmanın formülü:
duvar örmek + az konuşmak + hiç incinmemekmiş gibi…
Oysa yıllar içinde fark ettik ki gerçek güç, en çok saklanmaya çalışılan yerde: kalbin yumuşaklığında.
Yumuşak kalp; çabuk kırılan değil, çabuk hissedebilen, çabuk bağ kurabilen, çabuk iyileşebilen bir kalptir.
Bu da bir zayıflık değil, tamamen bir dayanıklılık şeklidir.
🌿 Yumuşak Kalp Ne Demektir?
Yumuşak bir kalbe sahip olmak, hayatı pembe gözlüklerden görmek değildir.
Aksine:
hissetmeye izin vermek, incinme ihtimaline rağmen sevmek, kırılmamak için değil, bağ kurmak için yaklaşmak, iç sesini susturmadan dinlemek
demektir.
Kendine karşı nazik olmayı öğrenmiş insanların gözleri hep farklı parlar.
Sanki içlerinde kırılganlıkla güç arasındaki o ince çizgiye bir kamp kurmuş gibidirler.
☁️ Neden Güçlü Bir Özelliktir?
✔ Çünkü duygularını saklamaz, kabul eder.
Duygularını bastırmak kolaydır; hissetmeye izin vermek cesaret ister.
Yumuşak kalp bu cesaretin ta kendisidir.
✔ Empatisi yüksektir.
Bir başkasını gerçekten anlamak, tahmin ettiğimizden çok daha büyük bir güç.
Yumuşak kalpli insanlar dinlemenin gücünü bilir.
✔ Dirençlidir.
Sert olan kırılır.
Yumuşak olan esner, toparlanır, yeniden başlar.
✔ Kriz anlarında çözüm üretir.
Sakin kalabilmek, aceleyle duvar örmemek… Bunlar gerçek dayanıklılıktır.
🌙 Yanlış Anlaşılmanın Getirdiği Sessiz Güç
Yumuşak kalpliler genelde yanlış anlaşılır:
“Fazla düşünceli”, “fazla iyi”, “fazla hassas”…
Bu etiketlerin ortak noktası:
fazla olmak.
Ama kimse soruyu şu şekilde sormaz:
“Fazla nazik olmanın bir sakıncası var mı?”
Oysa nazik olmak zayıflık değil, akıllıca seçilmiş bir duruştur.
Ve çoğu zaman yumuşak insanlar:
gerektiğinde çok net konuşur, sınır çizer, karar verir, yürür gider…
Ama bunu hiçbir zaman kibirle değil, dingin bir olgunlukla yaparlar.
🌟 Kendine Yumuşak Olmayı Öğretmek
Kendine yumuşak davranmak, en az başkalarına yumuşak davranmak kadar önemlidir.
Bunun için:
duygularını küçümsemeyi bırak, yorulduğunda durmayı öğren, kendini suçlamadan dinlen, kırıldığında bunu fark et ama kırgınlığında kaybolma, bir gün iyi hissetmediğinde bile kendine sarılmayı bil.
Çünkü yumuşak bir kalp önce kendine karşı nazik oldukça güçlenir.
✨ Mindoras’ın Mini Öğüdü
“Sert görünmek seni korumaz, ama yumuşak kalbin hep yolunu bulur.
Nazik olmak bir seçenek değil; içindeki derin gücün kanıtıdır.”
🌙 Sonuç: Yumuşaklık Güçsüzlük Değil, Farklı Bir Güç Türü
Yumuşak kalbe sahip olmak; herkesi mutlu etmek, kendini feda etmek ya da saf olmak demek değildir.
Bu, dünyayı daha hassas bir yerden görmek demektir.
Ve bu hassasiyet, kararlılıkla birleştiğinde fazlasıyla güçlü bir şeye dönüşür.
Sert görünenler değil, yumuşak kalbini koruyabilenler hayatta daha derin izler bırakır.
Bir gece daha… iç seslerin açık oturumuna hoş geldiniz.
Bir günü daha geride bıraktık.
Dişler fırçalandı. Pijamalar giyildi. Telefon bir kenara bırakıldı — en azından öyle niyet edildi.
Ve o kutsal an geldi:
Yastığa kafayı koymak.
Ama işte tam o anda…
Zihinde bir ses yükseliyor:
“Bugün biraz fazla mı sessizdin acaba?”
Ve sonra bir diğeri:
“Asıl sessizliği yarın sabah alarm çalınca göreceğiz.”
Derken bir tanesi geçmişten bağlanıyor yayına:
“2017’deki o mesajı niye öyle gönderdin acaba?”
Bir diğeri bugünden söz alıyor:
“Süt aldın mıydı? Almadıysan kahvaltı yalan.”
Bir başkası da gelecekten bağırıyor:
“Yarınki sunum için panik yapma… ama hazır da değilsin bu arada.”
Evet…
Zihnimde Konuşanlar Derneği toplanmış durumda.
Başkan sensin, ama söz hakkı hep onlarda.
Üstelik susmak bilmiyorlar. Gündem sonsuz:
Hayatın anlamı, kahve filtresi, bitmeyen WhatsApp grupları, eski sevgilinin storysi, evrende yalnız mıyız, kargo neden hâlâ gelmedi, yastığın soğuk tarafı nerede…
🤹♀️ Bu Oturumda Kimler Var?
Mantık Temsilcisi: “Yat, uyuman lazım. Uyuyamazsan yarın perişan olursun.” Duygu Komitesi: “Ama bugün kendini biraz yalnız hissetmedin mi?”
Kaygı Sorumlusu: “Yarınki görüşmeyi kesin batıracaksın.”
Nostalji Ekibi: “Lisede o tişörtü niye herkesle aynı gün giydin ya…”
Bir de moderatör var: Sen.
Sadece dinliyorsun. Araya girmek mümkün değil.
Söz hakkı istersin ama sesin çıkmaz.
🎬 Geceyi Bitirelim Mi?
Zihnin, gün içinde bastırdığın her şeyi gece tekrar oynatır.
Bir nevi tekrar yayını.
Bazen komedi, bazen dram.
Ama hepsinin ortak özelliği:
Uykuya geçişi engellemekte olağanüstü bir başarı sergilerler.
Peki çözüm ne?
Belki sadece fark etmek.
Bu iç sesleri yargılamadan gözlemlemek.
Onların da bir işi var: seni korumak, yönlendirmek, bazen de eğlendirmek.
Bazı insanlar yalnız kalınca kitap okur, bazıları yoga yapar, bazıları da Instagram’da 2007 doğumlu kedilere felsefe anlatır. Ama bir deniz feneri? O hep yalnız. Üstelik 360 derece yalnız.
Deniz fenerleri, denizcilerin pusulası, martıların gözetleme kulesi, romantik film sahnelerinin de dram dozunu arttıran muhteşem yapılardır. Ama asıl görevleri gayet teknik: “Gelme, kayalık var!” demek. Bunu da göz kırpar gibi yaparlar; tabii romantik bir göz kırpma değil, “Bak hâlâ burada kayalık var” diye her 5 saniyede bir uyarı niteliğinde. Trafik lambasının empati yüklü versiyonu gibi düşünün.
Fenerin CV’si:
Pozisyon: Yol gösterici
Lokasyon: Genellikle çok rüzgarlı, bol dalgalı, telefon çekmeyen bölgeler Çalışma saatleri: 7/24 Maaş: Şöhret ve martı pisliği
Yan haklar: Ay ışığı, zaman zaman balıkçı hikâyeleri
Tarihin Instagram Influencer’ı
Antik Yunan’da bile “deniz feneri” kavramı vardı. Mısırlıların meşhur İskenderiye Feneri, zamanının Eiffel Kulesi gibiydi. Eğer milattan önce Instagram olsaydı, “#SunsetVibes #SafeHarbor #GlowUp” etiketleriyle story atardı.
Deniz Feneri ile Bir Gün
Düşünün, sabah uyanıyorsunuz. Çay yok, komşu yok, kahve de yok. Sadece rüzgar, tuz ve belki adını “Zeytin” koyduğunuz bir martı.
Ama olsun. Siz bir görev insanısınız. O ışığı yakacak ve o gemiyi kurtaracaksınız. Sizi kimse alkışlamayacak ama olsun. Deniz size teşekkür etmese de, o gemi batmadıysa sizin yüzünüzden.
Fenerler Neden Bu Kadar Hüzünlü?
Belki de fenerleri bu kadar sevmemizin sebebi, onların sessiz ama kararlı duruşları. Hep oradalar. Hep ışık saçıyorlar. Hep birilerine yardım ediyorlar ama asla “Bak ben yaptım!” demiyorlar.
Yani… bir nevi ışıklı introvertler diyebiliriz.
Son Olarak;
Bir gün hayat fırtına gibi eser, yönünüzü kaybedersiniz. İşte o zaman bir yerlerde bir deniz feneri vardır. Sizin için göz kırpar.
Belki gerçek değil, belki metaforik… ama hep bir yol gösteren olur.
Mindora's Blog 