Candide, Voltaire’in kör iyimserliği sorguladığı kısa ama etkisi büyük bir romandır.
Başkahraman Candide, hocası Pangloss’tan “Bu dünya mümkün olan en iyi dünyadır” düşüncesini öğrenerek büyür. Ancak hayat, ona bunun tam tersini tekrar tekrar gösterir.
Savaşlar, doğal afetler, hastalıklar, adaletsizlikler ve kayıplar…
Candide ne kadar iyimser kalmaya çalışsa da yaşadıkları, bu felsefenin gerçeklikle uyuşmadığını ortaya koyar.
Romanın sonunda Voltaire, büyük teorilerden çok eyleme işaret eder:
“Bahçemizi ekip biçmeliyiz.”
Yani:
Dünyayı olduğu gibi kabullenmek yerine Hayatımızdan sorumluluk almak, Çalışmak, üretmek ve somut fayda yaratmak gerekir…
Birçoğumuz büyürken “duygularını belli etme”, “sert ol”, “kimseye güvenme” gibi cümlelerle karşılaştık.
Sanki güçlü olmanın formülü:
duvar örmek + az konuşmak + hiç incinmemekmiş gibi…
Oysa yıllar içinde fark ettik ki gerçek güç, en çok saklanmaya çalışılan yerde: kalbin yumuşaklığında.
Yumuşak kalp; çabuk kırılan değil, çabuk hissedebilen, çabuk bağ kurabilen, çabuk iyileşebilen bir kalptir.
Bu da bir zayıflık değil, tamamen bir dayanıklılık şeklidir.
🌿 Yumuşak Kalp Ne Demektir?
Yumuşak bir kalbe sahip olmak, hayatı pembe gözlüklerden görmek değildir.
Aksine:
hissetmeye izin vermek, incinme ihtimaline rağmen sevmek, kırılmamak için değil, bağ kurmak için yaklaşmak, iç sesini susturmadan dinlemek
demektir.
Kendine karşı nazik olmayı öğrenmiş insanların gözleri hep farklı parlar.
Sanki içlerinde kırılganlıkla güç arasındaki o ince çizgiye bir kamp kurmuş gibidirler.
☁️ Neden Güçlü Bir Özelliktir?
✔ Çünkü duygularını saklamaz, kabul eder.
Duygularını bastırmak kolaydır; hissetmeye izin vermek cesaret ister.
Yumuşak kalp bu cesaretin ta kendisidir.
✔ Empatisi yüksektir.
Bir başkasını gerçekten anlamak, tahmin ettiğimizden çok daha büyük bir güç.
Yumuşak kalpli insanlar dinlemenin gücünü bilir.
✔ Dirençlidir.
Sert olan kırılır.
Yumuşak olan esner, toparlanır, yeniden başlar.
✔ Kriz anlarında çözüm üretir.
Sakin kalabilmek, aceleyle duvar örmemek… Bunlar gerçek dayanıklılıktır.
🌙 Yanlış Anlaşılmanın Getirdiği Sessiz Güç
Yumuşak kalpliler genelde yanlış anlaşılır:
“Fazla düşünceli”, “fazla iyi”, “fazla hassas”…
Bu etiketlerin ortak noktası:
fazla olmak.
Ama kimse soruyu şu şekilde sormaz:
“Fazla nazik olmanın bir sakıncası var mı?”
Oysa nazik olmak zayıflık değil, akıllıca seçilmiş bir duruştur.
Ve çoğu zaman yumuşak insanlar:
gerektiğinde çok net konuşur, sınır çizer, karar verir, yürür gider…
Ama bunu hiçbir zaman kibirle değil, dingin bir olgunlukla yaparlar.
🌟 Kendine Yumuşak Olmayı Öğretmek
Kendine yumuşak davranmak, en az başkalarına yumuşak davranmak kadar önemlidir.
Bunun için:
duygularını küçümsemeyi bırak, yorulduğunda durmayı öğren, kendini suçlamadan dinlen, kırıldığında bunu fark et ama kırgınlığında kaybolma, bir gün iyi hissetmediğinde bile kendine sarılmayı bil.
Çünkü yumuşak bir kalp önce kendine karşı nazik oldukça güçlenir.
✨ Mindoras’ın Mini Öğüdü
“Sert görünmek seni korumaz, ama yumuşak kalbin hep yolunu bulur.
Nazik olmak bir seçenek değil; içindeki derin gücün kanıtıdır.”
🌙 Sonuç: Yumuşaklık Güçsüzlük Değil, Farklı Bir Güç Türü
Yumuşak kalbe sahip olmak; herkesi mutlu etmek, kendini feda etmek ya da saf olmak demek değildir.
Bu, dünyayı daha hassas bir yerden görmek demektir.
Ve bu hassasiyet, kararlılıkla birleştiğinde fazlasıyla güçlü bir şeye dönüşür.
Sert görünenler değil, yumuşak kalbini koruyabilenler hayatta daha derin izler bırakır.
Merhaba sevgili Mindoras yolcusu! 🎈 Uzun zamandır yoktum. Hani şu “iki dakika dinleneceğim” deyip 8 ay ortadan kaybolan insan tipi vardır ya… işte ben. Ama merak etmeyin, kayboluşum sırasında Mars’a falan gitmedim. Sadece hayat, çok ilginç yan görevler çıkardı: Mini bosslarla savaş, enerji barı sıfıra inme, level atlamaya çalışırken tuşların bozulması gibi…
Ve şunu fark ettim:
Zaman geçiyor. Biz takip etmek yerine bazen sadece göz kırpıyoruz.
Ara verdiğim bu dönemde biriktirdiklerim oldu:
Biraz tecrübe
Biraz kahkaha
Biraz gözyaşı
Ve bol bol iç ses (İç sesim çok konuşuyor, yakında ona da sözleşme yapabilirim.)
Şimdi geri döndüm çünkü içimde bir ses durmadan şunu fısıldıyordu: “Yaz, yaz, yaz… insanın aklı yazınca düzeliyor.”
Belki hayat hepimizi sağa sola savuruyor. Belki motivasyonumuz arada bir tatile çıkıyor. Belki bazen hiçbir şey yapmadan “hiçliğin yogası”nı tercih ediyoruz.
Ama dönmek… İşte en güzel cesaret bu.
Mindoras bundan böyle:
Biraz kişisel gelişim
Biraz mizah
Biraz beynin oyunları
Ve çokça biz neysek o
olacak.
Klişeye bağlamak istemem ama… Bazen insan kendine dönmek için kaybolur.
Ben döndüm. Kahven varsa iç, yoksa çay koy. Beraber toparlanacağız, söz. Yeni yazılar yakında geliyor.
Mindoras yeniden yayında. Ve bu defa tam burada, tam şimdi. ✨
Mindoras Notu: Hayat bir oyunsa… “continue” tuşuna bastım. Sıra sende. Sen de bastın mı?
Hedeflerimiz genelde gözümüzde büyür. “Bir gün yaparım” dediğimiz hayaller, büyük adımlar beklediğimiz için hep ertelenir. Oysa hayatın değişimi, çoğu zaman küçük adımlarla başlar.
Bir kitabı bitirmek için önce ilk sayfayı açmak gerekir. Sağlıklı yaşamak için uzun bir maratona çıkmak değil, günün birinde 10 dakikalık bir yürüyüş yapmak yeterlidir. Büyük dönüşümler, küçük seçimlerin tekrar tekrar yan yana gelmesiyle inşa olur.
Küçük adımlar, bize şunu hatırlatır: “Şimdi başla.” Çünkü en önemli olan, mükemmel bir plan değil, harekete geçmektir. Her gün atılan minik bir adım, bir yıl sonra koca bir yolculuğa dönüşür.
Ve belki de en güzeli şudur: Küçük adımlar, bizi yormaz, gözümüzü korkutmaz, sürdürülebilir bir yol açar. Bir gün fark ederiz ki, ufak tefek çabalarımız bir araya gelmiş ve hayatımızın yönünü değiştirmiştir.
Unutma, sihir büyük adımlarda değil; sabırla, inatla ve istikrarla atılan küçük adımların büyüsünde saklıdır.
Bugün atabileceğin üç küçük adım:
Sabah 2 dakika derin nefes al, zihnini temizle. Gün içinde 1 sayfa kitap oku. Yatmadan önce şükrettiğin 1 şeyi yaz.
✨ “Bin millik yolculuk bile tek bir adımla başlar.” — Lao Tzu
Bir şeyler kötü gittiğinde, neden hep bizmişiz gibi gelir?
Hayat bazen hiç sormadan üzerimize gelir. Planlarımız altüst olur, beklenmedik bir haberle dengemiz bozulur ya da sadece içimizde bir şeyler dağılır. Böyle anlarda genellikle kendimizi çok yalnız hissederiz. Milyarlarca insan var ama sanki acı çeken tek kişi bizmişiz gibi…
Ne yapacağımızı bilemediğimiz zamanlarda başvuracağımız ilk şey genellikle düşünmektir. Ama düşünmek her zaman çözüm getirmez. Aksine, zihnimizde döne döne aynı sorulara takılırız. Cevaplar aynı kalır, ama biz zamanla değişiriz.
Zaman geçtikçe fark ederiz ki;
Değişmeyen tek şey sorunun kendisi olmuştur.
Değişen ise bizizdir.
Uykularımız bozulur.
İştahımız değişir.
İnsan görmek istemeyiz.
Enerjimiz düşer.
Küçük şeyler bile bizi yorabilir hale gelir.
Bu dönemler, kendi içimize çekildiğimiz, hayata biraz ara verdiğimiz zamanlardır aslında. Dışarıdan pek bir şey görünmese de içimizde bir mücadele vardır. Ve her mücadele gibi bu da iz bırakır. Ama unutma; her iz aynı zamanda iyileşmenin de işaretidir.
Peki Ne Yapmalı?
Öncelikle kendine yüklenmemelisin.
Yaşadığın şey kolay değil.
Ama sen de güçsüz değilsin.
Kendine şunu hatırlat:
Bu sürecin geçici olduğunu, Duygularının insanca ve doğal olduğunu, Ve en önemlisi, bu dönemin seni dönüştüreceğini…
Bazı zamanlar sadece “dayanmak” bile yeterlidir. İyileşmek, çoğu zaman sessizce olur. Ne zaman döndüğüne bile anlam veremediğin bir neşeyle bir sabah uyanıverirsin…
Mindora's Blog 